یک چیز دنیای مجازی را دوست دارم. اینکه بری از اولین تا آخرین پستت را بخوانی و خودت را لا به لای پست هایت ببینی که چقدر  لق می زنی. چقدر  تصویری که از خودت داری (یا میسازی؟) با خودت فرق دارد.  چقدر توجیه کردی. چقدر به خودت دروغ گفتی. البته بدیش این است که آدم این را کمتر در نوشته های خودش می فهمد. این عدم ثبات را، این توجیه کردن ها را در نوشته های دیگران راحت تر می بیند. توجه کرده اید اگر محاسبات ریاضی دوستی را چک کنید، خطای او را راحت تر از خودش پیدا می کنید. تا به حال برایتان پیش آمده؟ انگار موقع چک کردن محاسبات خودتان، مغزتان دوباره همان خطای محاسباتی را تکرار می کند. چقدر خوب است که یک دوست مجازی که از بالاتر آدم را می بیند این خطاها را گوشزد کند. هر چند تلخ. هر چند نا امید کننده. هر چند عکس العمل اولیه ات این باشد که مزخرف می گوید. ولی تلنگرش را می زند و پیدا کردن مشکل اولین قدم برای حل آن است.

پ. ن. قصدم فقط این بود که بگم ممنون میشم اگر هر موقع هر نظری داشتید راحت بگید و فکر  ناراحت شدن من رو نکنید.