یادم باشد اگر آدمی قوی است به این معنا نیست که می تواند (می خواهد ) بار من را هم به دوش بگیرد. به این معناست که نمی خواهد بار خودش را به دوش دیگری بیاندازد.

یادم باشد اگر آدمی شاد است. وظیفه ی سرحال آوردن من را ندارد.

یادم باشد اگر کسی از روی مهربانیش خوب گوش می کند، دلیل این نمی شود که زباله دان غرها و غم های همیشگی من هم بشود.

یادم باشد اگر کسی سخاوتمند است، قرار نیست اولین راه حل مشکل من باشد.

یادم باشد اگر کسی دوستانه و راحت برخورد می کند، دلیل این نمی شود که حد و مرزی نداشته باشد.

یادم باشدمسئولیت پذیری شریکم، پشت گرمی خوبی برای بی مسئولیت شدن من نیست.

یادم باشد لطف مکرر، وظیفه ای نمی آورد.

یادم باشد سکوت، مظلومیت و صمیمت کسی،  بهانه ی خوبی نیست برای این که در انتهای لیست اولویت بندی های روزانه ام قرار بگیرد.  

یادم باشد از کسی که از خودش می گذرد، نگذرم.

یادم باشد تاوان اشتباهم را هر چقدر سنگین خودم بپردازم.

یادم باشد نوع رابطه ام را در ارتباط هایم درست و شفاف تعریف کنم.

یادم باشد  از روی جاه طلبی ام بیشتر از توانم بلند نکنم. کسی قرار نیست جور جاه طلبی های من را بکشد.

یادم باشد مسئولیت انتخاب هایم را بپذیرم.  حتی اگر برای آن انتخاب مشورت کرده باشم. حتی اگر برای آن انتخاب تشویق شده باشم.

یادم باشد که حساب بدهکاری هایم را به همان دقت طلب هایم داشته باشم.

یادم باشد که چارچوب اخلاقی ام را با سطح! آدم مقابلم جا به جا نکنم.

یادم باشد اگر کسی از روی مهربانی برای نجات من از سقوط دستم را گرفته است. تمام وزنم را رویش نیاندازم. خودم هم برای نجات یافتن تقلا کنم. کسی وظیفه ندارد با من به ته دره سقوط کند.


خلاصه یادم باشد آدم مهربان را از مهربانی، قوی را از قوی بودن، سخاوتمند را از سخاوت، مسئولیت پذیر را از مسئولیت پذیری، درستکار را از درستکاری و  صبور را از صبر  پشیمان نکنم.